Pod względem moralnym nie cieszył się dobrą opinią wśród współczesnych. Jakkolwiek przekazana przez Monteskiusza informacja, jakoby miał ok. 60-70 nieślubnych dzieci, wydaje się przesadzona, faktem jest, że jego liczne romanse nie były tajemnicą. W papieskich archiwach zachowała się nawet pisemna reprymenda dla niego ze strony Aleksandra VIII. Jego kochanki często pozowały do obrazów, które następnie wieszał w swych apartamentach. Bardzo dobrze udokumentowany jest jego długotrwały związek z Margaritą Pio Zeno (1670–1725) z Sabaudii. W listach do niej kardynał wielokrotnie pisał, że nie czuł nigdy powołania do stanu duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął dopiero w lipcu 1724 pod naciskiem papieża Benedykta XIII.

W 1740 zachorował podczas konklawe po śmierci Klemensa XII i musiał je opuścić. Zmarł jeszcze przed wyborem papieża Benedykta XIV. Jego majątek po śmierci został zlicytowany, albowiem pomimo ogromnych dochodów czerpanych z posiadanych beneficjów jego długi przewyższały masę spadkową.

Bibliografia Biografia

Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Włoscy inkwizytorzy Kategoria:Włoscy kolekcjonerzy Kategoria:Mecenasi muzyki Kategoria:Urodzeni w 1667 Kategoria:Zmarli w 1740 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Aleksandra VIII Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji Kategoria:Kardynałowie sekretarze Kongregacji Świętego Oficjum