Najbardziej narażone na ozon są: Dzieci. Wdychają one ok. 50% więcej powietrza na kilogram masy ciała niż osoba dorosła. Układ oddechowy u dzieci jest niedojrzały morfologicznie i czynnościowo, a odporność jest słabsza. Przez to dzieci są bardziej wrażliwe na zanieczyszczenia powietrza niż dorośli. Najwyższe stężenia ozonu występują latem, kiedy dzieci spędzają większość czasu na dworze, głównie aktywnie fizycznie, przez co wdychają jeszcze więcej powietrza, a wraz z nim ozonu. Osoby chore na astmę. Mają przez to problemy z oddychaniem, które nasilają się jeszcze przez wdychanie ozonu. Osoby spędzające dużo czasu na dworze, czyli pracujące na zewnątrz budynków (np. budowlańcy) oraz uprawiające różne sporty (np. jogging). Osoby te narażone są na dłuższą ekspozycję i równocześnie intensywniejsze wdychanie powietrza.
W aglomeracjach miejskich ryzyko zdrowotne pojawia się po 1–2 godzinach ekspozycji na ozon (szczególnie osoby uprawiające aktywność fizyczną na świeżym powietrzu). Pierwszym efektem działania ozonu jest ograniczona ilość wchłanianego tlenu, przez co oddech staje się szybszy i płytszy, oraz pojawia się problem z głębokim oddychaniem(Katarzyna Juda-Rezler, 2006).