Roślinne emisje tych związków wzrastają skokowo – nawet stokrotnie w trakcie koszenia traw i łąk.
Stężenie ozonu w troposferze znacznie wzrosło od czasu rewolucji przemysłowej, ponieważ gazy NOx i LZO są produktami ubocznymi spalania paliw. Najwyższe stężenia odnotowuje się w cieplejszych miesiącach letnich, przy większym udziale światła słonecznego. W XIX wieku średnie stężenie (tzw. wartość tła) wynosiło około 10 ppb (liczba cząsteczek na miliard). Aktualnie jest ono 2,5-krotnie wyższe i wynosi około 25 ppb. W Europie to stężenie jest jeszcze wyższe i przy powierzchni ziemi szacuje się na około 30–35 ppb, natomiast w wolnej troposferze (powyżej warstwy granicznej) 40–50 ppb w zimie i 50–70 ppb latem.
Ozon w troposferze jest gazem cieplarnianym i może przyczyniać się do globalnej antropogenicznej destabilizacji klimatu.
Źródła emisji Ozon troposferyczny jest zanieczyszczeniem antropogenicznym. Powstaje głównie na terenach miejskich, w wyniku przemian fotochemicznych tlenków azotu (NOx), CO, CH4 i NMLZO, w obecności promieniowania słonecznego. Spaliny samochodowe, emisje przemysłowe i rozpuszczalniki chemiczne są głównymi źródłami tych prekursorów ozonu.