Sytuacja polityczna Igrzyska olimpijskie w Cortinie d’Ampezzo odbywały się w okresie zimnej wojny. Od zakończenia II wojny światowej do 1952 roku sportowcy z większości państw komunistycznych Europy Wschodniej uczestniczyli w olimpiadach robotniczych i spartakiadach, będących dla nich alternatywą do igrzysk olimpijskich. W igrzyskach ZSRR zadebiutował dopiero w 1952 roku w Helsinkach. Nikita Chruszczow, będący I sekretarzem KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, zezwolił radzieckim sportowcom, by uczestniczyli w igrzyskach olimpijskich. Celem Chruszczowa było pokazanie światu wyższości komunizmu oraz budowanie wizerunku Związku Radzieckiego jako kraju dążącego do pokoju na świecie.
Do uczestnictwa w igrzyskach początkowo nie zostali dopuszczeni sportowcy z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie chciał przyjąć tamtejszego komitetu olimpijskiego, uznając go za organizację polityczną. Sytuacja zmieniła się po przystąpieniu NRD do utworzonego w 1955 roku Układu Warszawskiego. MKOl dopuścił enerdowskich sportowców pod warunkiem utworzenia wspólnej reprezentacji z Republiką Federalną Niemiec.