W pewnym uproszczeniu istotą tej metody jest dodanie do brzeczki na etapie warzelni mniejszej ilości wody niż w przypadku klasycznego sposobu warzenia piwa. Dzięki temu koszt warzenia brzeczki jest niższy, gdyż mniejsza ilość brzeczki jest gotowana, a co za tym idzie następuje mniejsze zużycie energii potrzebnej do jej podgrzania. Naczynia w których następuje warzenie i fermentacja mogą być mniejsze lub też można w nich warzyć/fermentować więcej. W rezultacie warzenia metodą HGB zarówno brzeczka, jak i następnie piwo które z niej powstało tuż po fermentacji jest bardziej skoncentrowane. Piwo takie tuż po fermentacji ma wyższe stężenie alkoholu i ekstraktu niż piwo uzyskane w klasycznym procesie technologicznym. Woda, która nie została dodana na etapie warzelni jest dodawana już po zakończeniu fermentacji (tuż po zakończeniu procesu fermentacji, np. jeszcze w tanku fermentacyjnym lub później na etapie leżakowni lub filtracji). Dodanie wody powoduje zmniejszenie obliczonego stopnia Plato tego piwa do takiego poziomu jaki miałaby brzeczka, gdyby ta ilość wody została do niej dodana już na etapie warzelni.