Instytut przejął archiwa i pamiątki po generale Władysławie Sikorskim, przekazane przez wdowę Helenę Sikorską. Miał przejąć także wszystkie archiwa wojskowe i rządowe. Negocjacje z generałem Władysławem Andersem w sprawie złożenia archiwów 2 Korpusu trwały jednak do 1947 r.
W 1946 r. zakupiono dom przy 20 Princes Gate od Lorda Woodbridge. Dzięki kryzysowi na rynku nieruchomości udało się uzyskać bardzo korzystną cenę. Istotną rolę w pozyskaniu środków i zakupie budynku odegrał Edward Raczyński. 9 lipca 1947 r. gmach Instytutu poświęcił ks. prałat Włodzimierz Cieński. Rozwój instytutu Od 1960 r. trwały prace nad połączeniem Instytutu Historycznego im. gen. Sikorskiego z Polskim Ośrodkiem Naukowym. Do rzeczywistego połączenia obu instytucji doszło jednak dopiero w 1964 r. Nadano jej też nową nazwę: Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego. W 1970 powstała Fundacja Sztandarów PSZ, której celem jest zabezpieczenie i konserwacja sztandarów W 1973 r. doszło do fuzji z Polskim Instytutem Historycznym (dawna Komisja Historyczna Sztabu Głównego). Powstał Samodzielny Oddział Ealing IPMS, zajmujący się przede wszystkim dokończeniem monumentalnego dzieła „Polskie Siły Zbrojne w Drugiej Wojnie Światowej”. W 1988 r.