Jako standard perforacji wybrano po 4 otwory na jeden cykl obrazu (pojedynczą klatkę) rozmieszczone po obu stronach taśmy filmowej, co dawało 16 klatek na stopę długości taśmyRob Hummel – American Cinematographer Manual, wydanie ósme. ASC Press: Hollywood, 2001..
Na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywano taśmy filmowe o różnych szerokościach, które opracowywano niezależnie, a ich szerokość wynosiła od 13 do 75 mm (od 0,51 do 2,95 cala)Jan-Christopher Horak – Introduction to Film Gauges – Archiwum filmowe i telewizyjne Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Dostęp 31 maja 2007.. W 1909 ostatecznie ustalono, że 35 mm będzie standardem szerokości taśmy filmowejRuss T. Alsobrook – International Cinematographers Guild, „Machines That Made the Movies, Part 1”. Dostęp 31 maja 2007. i pozostał on podstawowym rozmiarem zarówno do rejestracji, jak i odtwarzania filmów mimo tego, że z biegiem lat pojawiały się węższe i szersze rodzaje taśm filmowych. Rozmiar 35 mm uznano za optymalny między kosztem materiału filmowego a oferowanej przez niego jakości obrazu.