Jesienią 1901 przez dwa tygodnie był wikariuszem w Turku, po czym został powołany na drugiego sekretarza konsystorza generalnego we Włocławku, a w następnym roku został awansowany na starszego sekretarza. Od 1904 pracował jako notariusz sądu biskupiego, a od 1906 regens (kanclerz) kancelarii biskupiej. W latach 1902–1907 prowadził zajęcia z języka łacińskiego we włocławskim seminarium. Od 1904 do 1920 był proboszczem w Chełmcach, jednak ze względu na pracę we Włocławku obowiązki parafialne wykonywał miejscowy wikariusz. W latach 1911–1922 kierował tajnym Stowarzyszeniem Kobiet Wspólnej Pracy, które przekształcił w Zgromadzenie Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi. Od 1914 do 1918 redagował „Kronikę Diecezji Kujawsko-Kaliskiej”. W 1906 otrzymał godność szambelana papieskiego, a w 1912 został ustanowiony kanonikiem gremialnym włocławskiej kapituły katedralnej.