70–80% wszystkich obserwowanych działań ubocznych leków.
Typ B (ang. bizzare patient reaction) Działania uboczne nieprzewidywalne, niezależne od podanej dawki leku. Działania te nie wynikają z mechanizmu działania farmakologicznego. Często są wynikiem reakcji immunologicznej (uczulenia) na lek. Przykłady: uszkodzenia szpiku po zastosowaniu chloramfenikolu zespół Stevensa-Johnsona po sulfonamidach uszkodzenie tarczycy po interferonie Działania tego typu stanowią ok. 20% wszystkich obserwowanych działań niepożądanych leków i często są przyczyną wycofania leku z obrotu, lub ograniczeń w jego stosowaniu.
Typ C (ang. chronic use) Działania uboczne występujące po długotrwałym stosowaniu leku (najczęściej w terapii chorób przewlekłych). Mechanizm ich powstawania najczęściej jest znany i wynika z właściwości farmakologicznych leku. Przykłady: uszkodzenie wątroby po przewlekłym stosowaniu paracetamolu choroba wrzodowa po przewlekłym stosowaniu niesterydowych leków przeciwzapalnych
Typ D (ang. delayed) Działania uboczne pojawiające się po długim czasie od zastosowania leku, niezależnie od tego jak długo stosowany był sam lek. Przykłady: działanie teratogenne talidomidu