Był również przewodniczącym Centralnego Związku Lektorów Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W 1979 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych na Uniwersytecie Śląskim. W okresie tzw. pierwszej „Solidarności” (1980–1981) oraz stanu wojennego (1981–1983) był jednym z czołowych publicystów atakujących NSZZ „Solidarność”. Jego artykuły publikowane były w dzienniku KC PZPR „Trybuna Ludu”, dzienniku Wojska Polskiego „Żołnierz Wolności” oraz w tygodniku „Rzeczywistość”. W tym okresie należał również do Klubu Partyjnej Inteligencji Twórczej „Warszawa 80”.

Był długoletnim członkiem Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR „Z Pola Walki”, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego.

W latach 1981–1984 był rektorem Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, która kształciła wyższe kadry partyjne. Z tej funkcji został odwołany po wyjeździe jego brata Gabriela, działacza NSZZ Solidarność, internowanego w stanie wojennym, na pobyt stały do USAJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 507..