Stanął też w obronie Christine Malèvre, pielęgniarki z francuskiej miejscowości Mantes-la-Jolie, która dokonywała samowolnej bezprawnej eutanazji (a która została ostatecznie skazana za dokonanie sześciu zabójstw).
Z jego inicjatywy Francja przedstawiła, a Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 1987 przyjęło deklarację na temat prawa dostępu lekarzy i organizacji niosących pomoc humanitarną do krajów ogarniętych wojną lub dotkniętych katastrofami naturalnymi.
Od maja do czerwca 1988 w rządzie Michela Rocarda był sekretarzem stanu do spraw integracji społecznej przy ministrze spraw społecznych. Następnie do maja 1991 w jego drugim gabinecie pełnił funkcję sekretarza stanu przy premierze, odpowiadając za pomoc humanitarną. To samo stanowisko (tym razem przy ministrze stanu i ministrze spraw zagranicznych) zajmował również w rządzie Édith Cresson (do kwietnia 1992). Później do marca 1993 sprawował urząd ministra zdrowia i pomocy humanitarnej w gabinecie Pierre’a Bérégovoy. Od 1994 do 1997 był członkiem Parlamentu Europejskiego z ramienia Partii Socjalistycznej. Powrócił do administracji rządowej, gdy funkcję premiera pełnił Lionel Jospin. Od czerwca 1997 do lipca 1999 zajmował stanowisko sekretarza stanu przy ministrze pracy i solidarności, zajmując się sprawami zdrowia.