XVIII w. W 1730 r. zbudowano na zachodnim krańcu Zeil barokowy budynek (Głównego Odwachu), który był kwaterą gwardii miejskiej i aresztem. Mieszczący dziś kawiarnię budynek dał nazwę otaczającemu go placowi. Nad placem góruje wieża najstarszego budynku w tym rejonie, konsekrowanego w 1681 kościoła św. Katarzyny. Powstały na drugim, wschodnim końcu pierwotnej Zeil odwach dla miejskich konstabli został w 1822 wyburzony, powstały jednak później w tym rejonie plac nosi na jego pamiątkę do dziś nazwę .
W 1742 r., mimo oporu Habsburgów, wybrano i ukoronowano we Frankfurcie przedstawiciela dynastii Wittelsbachów Karola VII, który musiał pozostać w mieście, gdyż austriackie wojska zajęły jego siedzibę, Monachium. Karol VII za tymczasową siedzibę przyjął zatem przy Zeil, co oznaczało znaczną nobilitację dla ulicy. Trzy lata później Karol VII zmarł, zaś koronę Świętego Cesarstwa Rzymskiego przejęli ponownie Habsburgowie. Zeil rozwijał się jednak nadal, należąc do najbardziej wytwornych ówczesnych bulwarów.