W 1962 został powołany do kadry Włoch na mistrzostwa świata 1962. Na turnieju był kapitanem zespołu i głównym „bohaterem” tzw. „Bitwy w Santiago”, czyli serii brutalnych incydentów jakie miały miejsce w trakcie spotkania z reprezentacją Chile (chilijski piłkarz złamał mu nos w trakcie bójki). Włosi odpadli z turnieju już po fazie grupowej, a piłkarz zdecydował się zakończyć karierę reprezentacyjną.
Łącznie w reprezentacji Włoch rozegrał cztery spotkania.
Kariera trenerska Po zakończeniu kariery został trenerem. Krótko i bez sukcesów prowadził reprezentację Argentyny i Kostaryki oraz boliwijskie Blooming.
Sukcesy Klubowe Inter Mediolan Serie A: 1962–63
Fiorentina Puchar Włoch: 1965–66
Racing Club Primera División: 1966 Copa Libertadores: 1967 Puchar Interkontynentalny: 1967
Reprezentacyjne Argentyna Copa América: 1957
Literatura Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, , str. 114
Przypisy