W 1746 roku, z rozkazu króla pruskiego Fryderyka II, na terenie zamku zorganizowano zakład psychiatryczny, a następnie więzienie, które funkcjonowało w tym miejscu do 1956 roku. W 1751 roku zamek poddano gruntownej przebudowie przystosowującej go do nowych funkcji: nadbudowano wszystkie skrzydła o trzecią kondygnację oraz basteję, wykonano nowe, niskopołaciowe dachy nad skrzydłami. W trakcie tych prac zniszczono większość zabytkowych detali architektonicznych. W roku 1751 nadbudowano wieżę zegarową.
Około połowy XIX wieku do skrzydła wschodniego dostawiono od strony zewnętrznej parterowe, jednotraktowe skrzydło mieszkalno-gospodarcze. Mury od strony zewnętrznej i wewnętrznej zwieńczono neogotyckimi blankami. Wszystkie elewacje ujednolicono pod względem kolorystycznym, ujednolicono wielkość okien oraz usunięto pozostałości renesansowej i barokowej kamieniarki. W dawnej „jadalni książęcej” urządzono kaplicę ewangelicką (z oknami przechodzącymi przez dwie kondygnacje), natomiast w dawnej kaplicy zamkowej umieszczono kaplicę katolicką. W 1869 więziono na zamku 692 mężczyzn. W 1888 r. zamek przemieniono z więzienia dla męskiego na więzienie dla kobiet. W latach 1943-1945 władze niemieckie więziły na zamku kobiety, członkinie antyfaszystowskiego ruchu oporu z Francji, Belgii i Norwegii.