15 marca 1945 został zmobilizowany do Ludowego Wojska Polskiego. W maju tego roku został sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie, później mianowany sędzią Wojskowego Sądu Rejonowego w ŁodziMichał Kamiński, Pogodzony z historią. Recepcja i adaptacja sędziego Mieczysława Widaja, [w:] „Adaptacje III Implementacje, konwergencje. dziedziczenie” (red. Wioletta Hajduk-Gawron, Karolina Pospiszil), Katowice 2018, s. 117-132. W 1948 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 został awansowany na zastępcę przewodniczącego Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Od 1952 był przewodniczącym tego sądu. W okresie od sierpnia 1954 do grudnia 1956 był zastępcą przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. W 1955 otrzymał awans na stopień pułkownika. 18 grudnia 1956 został przeniesiony do rezerwy.
W latach 1945–1953 skazał na karę śmierci ponad 100 żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego, w tym: 7 kwietnia 1950 roku asa polskiego lotnictwa Stanisława Skalskiego – w więzieniu mokotowskim, w tzw. procesie kiblowym, 31 maja 1950 roku por. Zygmunta Szymanowskiego, 3 lipca 1950 roku por. Stefana Bronarskiego ps.