Oprócz prawa równolegle studiowała historię i muzykę. Jako studentka była członkinią Związku Młodzieży Postępowej, Klubu Robotniczego „Promień” i Stowarzyszenia Studentek-Polek „Spójnia”.
Od 1913 uczyła historii w Warszawie. W tym czasie, 28 grudnia 1913 poślubiła dziennikarza warszawskiego, a jednocześnie kolegę z Petersburga Jerzego Wiewiórskiego. W 1914 Wiewiórski został powołany do rosyjskiego wojska. Wraz z nim na wschód wyjechała też Helena. W latach I wojny światowej działała w wielu organizacjach polskich w Petersburgu, Mińsku i Odessie, m.in. w Organizacji Pomocy i Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny. Tuż po powrocie z mężem do Warszawy, we wrześniu 1918 r. urodziła jedyną córkę Alinę. W tym samym 1918 wstąpiła do Klubu Kobiet Postępowych, a w 1921 r. współtworzyła Stowarzyszenie Kobiet z Wyższym Prawniczym Wykształceniem. Od 1919 była aplikantką w sądach Warszawy. Do zawodu adwokatki przygotowywała się pod patronatem warszawskich adwokatów Mieczysława Ettingera i Stefana Aleksandrowicza.