Kolejne jednak stanowią próbę zmierzenia się z powracającymi w latach trzydziestych postulatami sztuki zaangażowanej, aktualnej, są odpowiedzią na kryzys, jakiego doświadcza ówczesna Europa - w wymiarze kulturowym społecznym i politycznym. Nowy realizm Vogel nie stanowi jednak powrotu do dawnych sposobów przedstawiania świata, jest to realizm, który przeszedł doświadczenie sztuki awangardowej i jej estetyce jest najbliższy. Literackie próby Vogel stanowią paralelę do tego, co działo się w ówczesnym malarstwie - m.in. w lwowskiej grupie "Artes", z którą była związana, można je również zestawiać z niemieckim realizmem magicznym spod znaku Nowej Rzeczowości. W ostatnich montażach coraz silniejsze jest przeczucie nadchodzącej wojny.
Bohaterowie Vogel, umyślnie schematyczni i podobni do manekinów, spacerują ulicami nowoczesnego miasta - prowincjonalnego Lwowa albo paryskiej metropolii. Wyzbyci cech indywidualnych, schematycznie wykonują kolejne czynności. Zajęci są głównie udziałem w konsumpcyjnym wymiarze życia. Nie żyją naprawdę, tylko - jak powie Vogel - "odrabiają życie", nie doświadczają go, a jedynie przez nie przechodzą.