Pod koniec 1944 r. batalion wycofał się na obszar Słowenii, gdzie nadal walczył przeciwko partyzantom. Po utworzeniu Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR) przez gen. Andrieja Własowa wszedł formalnie w skład Sił Zbrojnych KONR, chociaż faktycznie do końca wojny działał samodzielnie. W lutym 1945 r. oddział stacjonował w Lublanie. Otrzymał wówczas przydomek „Varjag” i został rozbudowany do wielkości pułku w sile ok. 2,5 tys. ludzi. Składał się wówczas z dwóch batalionów piechoty (jeden sformowany na obszarze Śląska), kompanii bezpieczeństwa, kompanii artylerii, plutonu przeciwpancernego i plutonu saperskiego Na jego czele ponownie stanął płk M. A. Siemionow; jego zastępcą i szefem sztabu był mjr M. G. Griniew, adiutantem – por. L. Kubik, zaś oficerem łącznikowym z oddziałami chorwackimi i kozackimi – A. I. Delianicz.