Ważnym źródłem do dziejów królestwa Kentu w VII wieku jest Historia kościelna narodu angielskiego autorstwa Bedy Czcigodnego (zm. 731), mnicha z Jarrow. Beda interesował się głównie chrystianizacją Wysp Brytyjskich, ale zawarł w swoim dziele szereg informacji na tematy świeckie, w tym o rządach Ethelberta i jego syna Eadbalda. Sporo danych o potomkach Eadbalda podaje tzw. Legenda świętej Mildredy, opatki z klasztoru Minster na wyspie Thanet, prawnuczki Eadbalda.
Inne źródła do losów Eadbadla to m.in. Kronika anglosaska, listy królów Kentu oraz późniejsze kopie dokumentów nadań królewskich, które poświadczały prawa możnych czy Kościoła do posiadanych przez nich ziemB. Yorke, Kings and Kingdoms, s. 25..
Pochodzenie Męska linia przodków Eadbalda jest znana z dzieła Bedy Czcigodnego. Wynika z niego, że był potomkiem Hengesta, pierwszego saskiego władcy Kentu. Według relacji Bedy dziadkiem Eadbalda był Eormenric, który pojawia się na listach królów Kentu i w literaturze naukowej uchodzi za postać rzeczywiście istniejącąB. Yorke, Kings and Kingdoms, s. 28..