1250 założenie grodu obronnego przez króla halicko-włodzimierskiego Daniela I ( – Danyło) Rurykowicza, który nazwał go tak na cześć swojego syna Lwa 1256 – pierwsza wzmianka pisana o Lwowie w Latopisie Halicko-Wołyńskim:Taki był płomień, że na wsze strony widziano pożar, jakoż i ze Lwowa patrzący ku polom bełskim widzieli łunę od płomienia wielkiego ognia – pierwsza wzmianka o pożarze Chełma w 1256, zamieszczona w latopisie halicko-wołyńskim, powstałym na dworze króla Daniela I przyjęta za początek Lwowa. 1272 Lew Halicki przenosi stolicę Rusi Halicko-Włodzimierskiej z Chełma do Lwowa. Dzięki korzystnemu położeniu miasto przekształca się w najważniejszy ośrodek rzemieślniczo-handlowy Księstwa Halicko-Wołyńskiego.
Rządy Kazimierza Wielkiego i Ludwika Andegaweńskiego (1340–1387) thumb|Kazimierz III Wielki zezwala biskupowi ormiańskiemu Grigorowi na przebywanie we Lwowie w 1367 roku 1340 – po bezpotomnej śmierci ostatniego władcy Bolesława Jerzego II Trojdenowicza z dynastii Piastów mazowieckich miasto, na podstawie umowy spadkowej podpisanej dwa lata wcześniej, przeszło pod berło króla Polski Kazimierza III Wielkiego 1340 – 1349 pod władzą namiestniczą Detki (Dymitra) 1349 – Kazimierz Wielki faktycznie obejmuje Lwów we władanie 1351, 1353 – walki z księciem litewskim Lubartem o Ruś Halicko-Włodzimierską, dwukrotne