W wyniku coraz bardziej pogarszającej się sytuacji militarnej władze japońskie w 1945 wyraziły ostatecznie zgodę na rekrutację ochotników koreańskich do oddziałów pierwszoliniowych.
Z Japończykami ściśle kolaborowała większość elity koreańskiej i duża część społeczeństwa. Koreańczycy w latach 30. XX wieku przestali wierzyć w sens oporu przeciw okupacyjnej władzy japońskiej, tym bardziej, że ich potencjalni sojusznicy, tj. ZSRR i Chiny, byli izolowani w polityce międzynarodowej. Uważali oni, że kolaboracja jest jedyną drogą do przeżycia. Skłaniała ich do tego także dosyć łagodna forma okupacji, poza okresem II wojny światowej.
Niektórzy Koreańczycy doszli do wysokiej pozycji w japońskich siłach zbrojnych, np.: Hong Sa-ik – generał porucznik (najwyższy rangą Koreańczyk w armii japońskiej), Kim Jong-ryol – generał brygadier lotnictwa, Lee Keum-woo – pułkownik wojsk lądowych, Kim Seok-won – generał major. Ponadto w służbie japońskiej znajdowali się członkowie koreańskiej rodziny książęcej, jak książęta Euimin (Yi Eun), czy Gyn Rhee (Rhee Jin).
Oblicza się, że w służbie japońskiej służyło ogółem blisko ćwierć miliona Koreańczyków, w tym około 130–150 tysięcy w jednostkach wojskowych.
Zobacz też Kolaboracja pod okupacją japońską podczas II wojny światowej
Kategoria:Kolaboracja pod okupacją japońską Kategoria:Japońska okupacja Korei