Pojęcie i natura nieba W katolickiej eschatologii niebo definiowane jest jako stan ostatecznego, definitywnego i nieutracalnego zbawienia. Oznacza ono pełną i bezpośrednią komunię człowieka z Trójcą Świętą, Jezusem Chrystusem, Maryją, aniołami oraz wszystkimi odkupionymi. Według Katechizmu Kościoła Katolickiego niebo jest „ostatecznym celem człowieka i spełnieniem jego najgłębszych dążeń, stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia”. Niebo polega na życiu „w Chrystusie”; człowiek zachowuje w nim i w pełni odnajduje swoją indywidualną, osobową tożsamość.
W ujęciu współczesnego magisterium Kościoła niebo nie jest traktowane jako fizyczny obszar zlokalizowany wewnątrz widzialnego wszechświata („w chmurach”). Jan Paweł II nauczał, że niebo jest przede wszystkim żywą, osobową relacją z Trójcą Świętą, przekraczającą zmysłowe i przestrzenne ramy ludzkiego doświadczenia, chociaż zachowuje obiektywny charakter rzeczywistego sposobu istnienia zbawionych.
Widzenie uszczęśliwiające (visio beatifica) Istotą chwały nieba w łacińskiej tradycji teologicznej jest widzenie uszczęśliwiające (łac. visio beatifica) – bezpośrednie, intuicyjne oglądanie samej istoty Boga (łac. nudam divinam essentiam), bez pośrednictwa jakichkolwiek stworzonych obrazów czy pojęć.