W 1618 roku Mikołaj Komorowski sprzedał Łodygowice wraz z okolicznymi wsiami swemu dworzaninowi Krzysztofowi Rarowskiemu. Kolejnym dziedzicem Łodygowic był książę Jerzy Zbaraski, który w 1629 roku rozpoczął budowę murowanego dworu. Wszystkie dobra po śmierci Zbarskiego w 1631 roku przeszły we władanie ks. Janusza Wiśniowskiego. Następnym właścicielem Łodygowic staje się Stanisław Warszycki, który otrzymuje je jako wiano żony Heleny – córki wojewody Konstantego Wiśniowieckiego. Warszycki zakończył budowę dworu, a w 1673 roku otoczył go murem, fosami i wałami. Stanisław Warszycki zmarł w roku 1681 w Pilicy licząc ponad 80 lat życia i pochowany został w kaplicy św. Marii Panny na Jasnej Górze.
Według spisu z 1630 roku obszar Klucza Łodygowickiego zamieszkiwało 1859 kmieci, w tym Łodygowice liczyły 373 tzw. głowy. Bierna 75, Glemieniec 38, Huciska 68, Rybarzowice 252, Buczkowice 233, Szczyrk 152, Godziszka 102, Wilkowice 318, Mikuszowice 90 i Bystra Krakowska 155. Jak wynika z powyższego zestawienia na początku XVII wieku w Kluczu Łodygowickim istniało 10 wsi. Wymienione wyżej wioski podzielone były na tzw. role. Pola poszczególnych ról rozgraniczone były szerokimi miedzami. Każda rola liczyła ok. 96 morgów. Najbogatszymi mieszkańcami wsi byli kmiecie posiadający początkowo po całej roli.