pomnik stanął na placu Królowej Jadwigi w Chojnicach (późniejszy plac Niepodległości) i przetrwał do września 1939, kiedy został obalony przez hitlerowców. Figurę ukryli chojnicki duchowny ks. Riebandt oraz zakrystian Lehman, dzięki czemu, przy wsparciu byłych więźniów obozów koncentracyjnych, mogła powrócić na dawne miejsce 11 listopada 1946. Durek wykonał ponadto m.in. płaskorzeźbę w kaplicy Matki Boskiej w Chełmży (ok. 1932), pomnik na cześć poległych żołnierzy 8. toruńskiego pułku saperów w Toruniu (1928, zniszczony w 1939), pomnik Stanisława Moniuszki w Toruniu (1923, zdemontowany w 1928), kompleks rzeźbiarski na terenie garnizonu w Komorowie (1932-1933), przedstawiający polskich wodzów, królów i bohaterów powstania listopadowego oraz Stanisława Moniuszkę, rzeźby do 12 kaplic Kalwarii w Wielu (1915-1924), upamiętniające ofiary I wojny światowej, betonowe rzeźby w parku biskupim w Pelplinie (1937, Grupa św. Wojciecha, Cud nad Wisłą, dwie grupy – łącznie 10 postaci – biskupów pomorskich). Przy dwóch ostatnich pracach współpracował z Ignacym Zelkiem.