Do przyjęcia ważnych święceń muszą być spełnione zasady: Efektywną zdolność podmiotu przyjmującego (a persona habili sit positus) - zdolność rozumienia, by przyjąć święcenia w sposób świadomy, wolny i chciany, kościelna zdolność prawna czyli podporządkowanie się obowiązkom i prawom w kościele, zdolność działania, zdolność specyficzna. Akt zawierający elementy konstytutywne - nałożenie rąk i modlitwa konsekracyjna, przez szafarza, którym jest tylko biskup konsekrowany. Spełnione wymaganych formalności i warunków - wykształcenie teologiczne i przyrzeczenie posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu.
Na nieważność święceń mogą wpływać przyjęcie ich nieświadomie lub fikcyjnie bez intencji, pod wpływem przymusu bez użycia rozumu, z wielkiej bojaźni bez wolnej woli. Skargę powodową (libellus) wnosi się do urzędu przy Trybunale Roty Rzymskiej. Proces przebiega dwuetapowo, najpierw przed ordynariuszem, a następnie w Dykasterii. Ordynariusz po otrzymaniu zezwolenia z Dykasterii, przeprowadza przygotowanie sprawy, poprzez ustanowienie: instruktora, obrońcę święceń (spośród pracowników sądu lub kurii diecezjalnej). Przygotowanie procesu powinien prowadzić osobiście ordynariusz, a tylko w wyjątkowych sytuacjach może kogoś delegować.