Do Polski przybył w 1933 roku na dwuletnie studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego, poprzedniku dzisiejszej AWF, skierowany przez Związek Polaków Za Granicą.
Mimo młodego wieku szybko zaczął pracę jako trener – w klubie Polonia Warszawa oraz w Polskim Związku Piłki Ręcznej. Przyczynił się do zunifikowania przepisów gry w koszykówkę w skali kraju oraz uporządkowania rozgrywek o mistrzostwo Polski.
Już rok po przyjeździe do Polski poprowadził żeńską kadrę narodową na Światowych Igrzyskach Kobiet, a potem także drużynę męską. W 1936 roku prowadził na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie narodową drużynę koszykarzy, która zajęła czwarte miejsce, najlepsze z zespołów europejskich i najlepsze w historii tej dyscypliny w Polsce. W następnym roku drużyna zdobyła 4. miejsce w mistrzostwach Europy, zaś dwa lata później, w Mistrzostwach 1939 roku pod jego kierunkiem koszykarze zdobyli brązowe medale.
W 1938 roku dostał polskie obywatelstwo i rozpoczął pracę w AWF, gdzie z czasem został kierownikiem Katedry Gier Zespołowych. Wyszkolił tam wielu instruktorów koszykówki, a także zawodników i zawodniczek AZS, w którym pewien czas prowadził zajęcia szkoleniowe. W tejże katedrze pracował wiele lat propagator koszykówki mgr Józef Pachla.