W listopadzie 1944 został ministrem odbudowy administracji publicznej w rządzie Tomasza Arciszewskiego, pomimo iż liderzy jego macierzystej partii nie poparli rządu, pełnił swoją funkcję do 1947. W 1945 sprzeciwił się polityce Karola Popiela, który próbował podjąć legalną działalność w Polsce. W następstwie tego został jednym z liderów tzw. Komitetu Zagranicznego SP, prowadzącego odrębną działalność na emigracji.
Ministrem odbudowy administracji publicznej był także w kolejnym gabinecie sformowanym przez Tadeusza Komorowskiego (1947–1949). Był członkiem III Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej (1949–1950), od września 1950 do stycznia 1952 ministrem skarbu w rządzie Romana Odzierzyńskiego. Od września 1951 należał do grupy polityków SP, która wbrew większości partii popierała politykę prezydenta Augusta Zaleskiego, pełnił funkcję sekretarza tzw. SP (KZ).