Wtedy zainterweniował były prezes HZPN i członek komitetu wykonawczego FIFA - Armando Munoz Calero, który nakazał grać Di Stéfano w Realu w sezonach 1953/1954 i 1954/1955 i FC Barcelonie w 1955/1956.

Enric Marti zgodził się na to, lecz został skrytykowany przez zarząd klubu i podał się do dymisji dnia 22 października 1953 roku. Okazuje się później, że Barca zrzekła się praw do piłkarza, a Real Madryt zapłacił odszkodowanie Hiszpańskiemu Związkowi w wysokości 4,4 mln peset.

Bibliografia Els presidents del Barça, de Santiago Codina. 1998, Editorial Barcanova, La Col·lecció del Centenari. . El cas Di Stéfano, de Xavier García Luque i Jordi Finestres. Edicions 62, Barcelona, 2006. .

Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Katalończycy Kategoria:Prezesi FC Barcelona