W czerwcu 1918 roku opublikował swą tezę doktorską, którą obronił na Uniwersytecie Genewskim, poświęconą zachodnim reakcjom na Powstanie Listopadowe. Wykazywał w niej kontrast pomiędzy pro-polskimi nastrojami europejskiego społeczeństwa a powściągliwością dyplomatów – temat ten nabierał wyjątkowej aktualności w roku 1918. W kolejnym dziele, zatytułowanym L'Europe et l'Odyssée de la Pologne au XIXe siècle (Europa i Odyseja Polski w XIX wieku), Privat zarzucał cywilizacji europejskiej jej obojętność wobec Polski. Lektura tej książki wywarła ogromne wrażenie na Romain Rollandzie. Obu autorów łączyła od tego czasu głęboka przyjaźń.
Esperanto E. Privat poznał esperanto w 1903 roku, razem ze swoim szkolnym kolegą, innym wybitnym esperantystą, Hectorem Hodlerem. Od 1912 roku był zastępcą członka i członkiem komitetu Universala Esperanto-Asocio (UEA) (po polsku Światowy Związek Esperantystów). Od 1924 do 1928 roku przewodniczącym tej organizacji – zrezygnował z tej funkcji po zamieszaniu go w skandal, z którego wyszedł jednak jako osoba niewinna. W latach 1920–1934 był redaktorem naczelnym oficjalnego organu prasowego ruchu esperanckiego, Esperanto.