Zabudowa najstarszej części Anina była ograniczona sąsiedztwem fortu wawerskiego, należącego do całego systemu fortecznego okalającego Warszawę. Pas umocnień fortecznych rozciągał się 5–6 km od miasta i ograniczał zarówno rozwój przedmieść, jak i osad podmiejskich, gdyż w pasie tym nie wolno było wznosić budynków murowanych, a jedynie parterowe, drewniane, na niskich podmurówkach. Zezwoleń na budowę domów udzielały władze wojskowe. Zabudowa była chaotyczna, a wąskie uliczki nie spełniały należycie funkcji komunikacyjnej. Do wybuchu I wojny światowej w Aninie wydzielono 200 działek budowlanych, z których 8 przeznaczono na park osiedlowy, gdyż sąsiedni las był niedostępny dla mieszkańców i oddzielono go wysokim płotem.
I wojna światowa W czasie I wojny światowej rozwój Anina został zahamowany. Przez osiedle przeciągały wojska rosyjskie, następnie niemieckie. Lasy zostały przetrzebione. Do Anina przeprowadziła się spora grupa mieszkańców Warszawy, w której zaczęło brakować żywności i opału. Wśród osiadających było sporo młodzieży, która musiała się uczyć. Dojazd do Warszawy był męczący, powstał więc pomysł uruchomienia szkoły na miejscu. Polska Macierz Szkolna utworzyła pierwsze ogniska oświatowe, m.in. Czteroletnią Szkołę Średnią typu gimnazjalnego, czyli Progimnazjum. Uczęszczało do niej ok.