Dwukrotnie triumfował w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych, w latach 1993 (wraz z Aleksandrem Szabałowem) oraz 1996Campionati nazionali degli USA. Czterokrotnie (1997, 1999, 2000, 2001) wystąpił w mistrzostwach świata systemem pucharowym, najlepszy wynik osiągając w roku 2000 w Nowym Delhi, gdzie awansował do III rundy (w której przegrał z Michaelem Adamsem)2000 FIDE Knockout Matches.
W latach 1992–2000 pięciokrotnie wystąpił na szachowych olimpiadach, zdobywając 4 medale: 2 drużynowe (1998 – srebrny i 1996 – brązowy) oraz 2 indywidualne (oba w roku 1996 – srebrny za uzyskany wynik na II szachownicy oraz brązowy – za wynik rankingowy). Poza tym dwukrotnie reprezentował Stany Zjednoczone w drużynowych mistrzostwach świata, w roku 1993 zdobywając wraz z drużyną złoty medal, natomiast w 1997 – srebrny. W obu startach zdobył również brązowe medale za uzyskane wyniki indywidualneOlimpBase.
Dzięki sukcesom odniesionym w drugiej połowie lat 90. awansował w tym okresie do szerokiej światowej czołówki. Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1998, z wynikiem 2660 punktów dzielił wówczas 19. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2.