Przepisy dotyczące dystansu wyścigu Grand Prix zmieniały się w historii Formuły 1. W sezonach 1950–1957 wyścigi miały długość ponad 300 km (190 mil) lub trwały trzy godziny. W 1958 długość wyścigu została ustalona między 300 kilometrów lub dwie godziny (minimum) do 500 kilometrów (maksymalnie). Od 1966, dystans wyścigu wynosił między 300 a 400 kilometrów, zaś w 1971 ustalono maksymalną długość wyścigu na 321,87 km. W sezonach 1973–1980 runda miała mieć 321,87 km lub miała trwać dwie godziny, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Od 1981 do 1984 dystans wyścigu wynosił między 250 a 320 kilometrów, lub trwał dwie godziny. W 1984, maksymalna długość została zmieniona na 300 kilometrów wraz z okrążeniem formującym, zaś w 1989 roku ujednolicono długość do 305 kilometrów. Wyjątkiem jest wyścig o Grand Prix Monako, które ma długość co najmniej 260 kilometrów.
Wyścig nie może trwać dłużej niż dwie godziny, jeśli nie zostanie zatrzymany.