Australijczyk nieprzerwanie figurował w pierwszej setce rankingu światowego przez kolejne 11 lat. W 1991 wygrał turniej w Wellington (w finale Larsem Jonssonem), w 1993 doszedł do finału w Tampa (porażka z Jaime Yzagą), w 1994 był w finałach w Hilversum (porażka z Karelem Nováčkiem) i Florencji (przegrana z Marcelo Filippinim), w 1995 w finale w Sydney uległ Patrickowi McEnroe. Na ponowne zwycięstwo turniejowe czekał do 1997, kiedy w finale w Bukareszcie pokonał Andreę Gaudenziego. W 1998 zanotował kolejne dwa turniejowe finały, w Auckland przegrywając z Marcelo Ríosem, a w Amsterdamie z Magnusem Normanem.
Najlepszymi wynikami Fromberga w zawodach Wielkiego Szlema są 4 rundy Australian Open 1993 i Australian Open 1998, w pozostałych turniejach wielkoszlemowych osiągał 3 rundy. Latem 1992 zagrał w konkurencji gry pojedynczej na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie ponosząc porażkę w 1 rundzie z Michaelem Stichem.
Jako deblista wygrał dwa turnieje – w 1990 w Schenectady (w parze z Bradem Pearce’em) i w 1997 w Kitzbühel w 1997 (z Wayne’em Arthursem). W lutym 1998 został sklasyfikowany jako 159. tenisista rankingu deblistów.