W lutym 1954 objął stanowisko premiera, które zajmował do lipca 1955. W swoim gabinecie pełnił też ponownie funkcję ministra spraw wewnętrznych. Jego rezygnacja nastąpiła w okresie kryzysu politycznego po wyborze Giovanniego Gronchiego na prezydenta i w czasie sporów wewnętrznych w ramach chadecji. Mario Scelba powrócił na urząd ministra spraw wewnętrznych w lipcu 1960, gdy rządem kierował Amintore Fanfani. Sprawował go wówczas do lutego 1962. Była to ostatnia pełniona przez niego funkcja rządowa.
W latach 1966–1969 był przewodniczącym rady krajowej Chrześcijańskiej Demokracji. Od 1969 do 1971 przewodniczył Parlamentowi Europejskiemu. W 1979 bez powodzenia kandydował w pierwszych wyborach powszechnych do PE. W 1983 odszedł z włoskiego parlamentu. W 1990 wydał swoje wspomnienia pt. Per l’Italia e per l’Europa.
Życie prywatne Mario Scelba był żonaty z Neriną Palestini, miał córkę Marię Luisę.
Przypisy
Kategoria:Premierzy Włoch Kategoria:Ministrowie spraw wewnętrznych Republiki Włoskiej Kategoria:Politycy Chrześcijańskiej Demokracji (Włochy) Kategoria:Przewodniczący Parlamentu Europejskiego Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego (przed 1979)