W muzyce północnych Indii grający na tabli (rodzaj bębna) zwykle nadają rytm. Innym popularnym instrumentem jest strunowa tambura, która nadaje tło do wykonywanej ragi. W zależności od ragi tło może się różnić, najczęściej składa się jednak z toniki i kwinty (bądź kwarty) granych w akordzie. Zadanie grania na tym instrumencie tradycyjnie przypada uczniowi solisty i choć może się wydawać monotonne to jest w rzeczywistości zaszczytem i wyjątkową okazją dla tego ucznia. Obydwa instrumenty stanowią bazę (rytm i harmoniczne tło) do improwizacji solisty (wokalisty lub instrumentalisty).
W muzyce północnych Indii utwór zwykle zaczyna się powolną improwizacją ragi, zwaną alap. Ten wstęp może być bardzo długi (30–40 minut) lub bardzo krótki (2–3 minuty), w zależności od stylu i wyboru muzyka. Po wprowadzeniu ragi ornamentacja wokół skali muzycznej staje się bardziej rytmiczna i powoli przyspiesza. Ta sekcja nosi nazwę jor. W końcu dołącza bębniarz z tala (rytm) i następują kolejne części: najczęściej (Bandish), zakończone .
Muzyka południowych Indii