Teresy z Ávili.
W książce Zarys dziejów duchowości w Polsce (1986) Karol Górski pisał, że tekst stanowi jedno z „nielicznych pism tego rodzaju w skali światowej”, ma charakter „pierwszorzędnego źródła psychologicznego”, zawiera opis ekstazy „niezmiernie rzadki w literaturze mistycznej”. Małgorzata Borkowska określiła autobiografię Marchockiej mianem „pierwszej i na jeszcze wiele wieków jedynej próbie oddania w języku polskim bezpośredniego przeżycia Boga”. Aleksandra Bobrowska (Uniwersytet Adama Mickiewicza) widziała w tekście „świadectwo wkraczania kobiecości w sferę sacrum (...), gdzie kobieta występuje jako podmiot i, co więcej, pozostawia pisemny przekaz najgłębszych osobistych przeżyć”.
Jako pierwszy autobiografią Marchockiej zainteresował się św. Rafał Kalinowski. Krytyczną edycję autobiografii Marchockiej przygotował na krótko przed II wojną światową, w 1939 roku, Karol Górski. Podstawą był jeden (z odnalezionych czterech, wśród których jakością wyróżnia się kopia w Bibliotece Karmelitanek Bosych w Krakowie-Łobzowie) odpis przechowywany wówczas w klasztorze karmelitanek bosych w Krakowie. Niemal całość nakładu zniszczyli Niemcy. Reprint przygotował w 2009 roku Wydział Teologiczny Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 2010 o.