Najczęściej wykorzystuje się, w praktyce trudne do rozróżnienia przez niespecjalistów, cztery gatunki: azjatycko-południowoeuropejski Hirudo verbana, afrykański Hirudo troctina, azjatycki Hirudo orientalis, a także objętą w wielu krajach (również w Polsce) ścisłą ochroną gatunkową pijawkę lekarską (Hirudo medicinalis, występującą w handlu czasem pod nieaktualną, synonimiczną nazwą Hirudo officinalis). Dwa spośród tych gatunków – H. medicinalis i H. verbana – objęte są przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES) oraz rozporządzeniami Unii Europejskiej regulującymi handel zagrożonymi gatunkami.
Pijawka lekarska to jedyny przedstawiciel tej grupy gatunków występujący naturalnie w Polsce (gdzie wymaga ochrony czynnej). Do leczenia używa się przede wszystkim osobników wyhodowanych w warunkach sterylnych kultur, co jest również podyktowane względami higienicznymi.
Zobacz też
ichtioterapia
Przypisy Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną ().
Bibliografia Maciej Paruzel. 2010. Zarys hirudoterapii praktycznej. Wydawca: Naturoterapia Par-med, Irena Paruzel, ss. 147. , Lidia Kuplewska, Marek Adamusiński 2009. Hirudoterapia. T. 1 Podstawy leczenia pijawkami. ss. 107.
Kategoria:Medycyna ludowa Kategoria:Historia medycyny Kategoria:Terapie
en:Hirudo medicinalis#Medicinal use