w pismach „Nowa Kultura”, „Współczesność”, „Odgłosy”, „Kultura”, „Życie Literackie”, „Tygodnik Kulturalny”, „Poezja”.
Zmarł nagle podczas pobytu w Świnoujściu. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. 32B dodatkowa-22-5).
Twórczość Jego twórczość bliska była Awangardzie Krakowskiej. Podczas gdy Tadeusz Peiper czy Julian Przyboś dążyli do wyrażenia wieczności w obrazach teraźniejszości czy codzienności, Flukowski wręcz odwrotnie: metaforą wieczności wyrażał cykliczność teraźniejszości. Poeta przeciwstawiał się jednocześnie popularnemu wówczas nowatorstwu formy, wyrażając postulat prostoty języka.
Poezja Flukowskiego wyrażała apoteozę pracy, jako podstawowej wartości świata. Stałym motywem w jego twórczości był obraz codziennych ludzkich prac jako dokończenie boskiego aktu stworzenia.
Poezja Słońce w kieracie (1929) Dębem rosnę (1932) Napomknięte cieniem (1961) Rzeka gwiazdy (1965) Po stycznej słońca (1971) Oko byka (1973) Olimpijskie strofy (1976) Proza Pada deszcz (1931) – zbiór opowiadań Urlop bosmanmata Jana Kłębucha (1939) – powieść Płomień róży (1959) – opowieść biograficzna o Słowackim i Norwidzie
Dramat Odys u Feaków (1939) Tęsknota za Julią (1940) Jajko Kolumba (1941) Gwiazda dwóch horyzontów Chwila królewskiej niemocy Oranżeria (1949)