Jest silnym utleniaczem, zdolnym np. do utlenienia siarkowodoru do kwasu siarkowego:
3H2S + 4O3 → 3H2SO4
Historia Zapach ozonu był znany zawsze jako unoszący się po burzy. W 1839 roku Christian Friedrich Schönbein, profesor chemii na Universität Basel, stwierdził jego występowanie w okolicy łuku elektrycznego i przy anodzie (elektrodzie dodatniej) podczas elektrolizy wody. Wykorzystując jako źródło prądu uzyskał większe ilości ozonu i zbadał jego właściwości. W 1840 r. zasugerował, że jest to nowa substancja chemiczna. Idąc za sugestią Wilhelma Bilfingera, profesora greki na tym samym uniwersytecie, nazwał odkrytą substancję ozonem. W 1845 r. Jean Charles de Marignac i ustalili, że ozon jest odmianą tlenu. Wzór O3 ustalony został w roku 1865 przez Jacques’a-Louisa Soreta. Pierwsze skroplenie ozonu w mieszaninie z tlenem opisali P. Hautefille i J. Chappuis w roku 1882. W roku 1887 Karol Olszewski opisał skroplenie ozonu za pomocą schłodzenia w ciekłym tlenie i oszacował jego temperaturę wrzenia na −106 °C, natomiast nie zdołał uzyskać ozonu w stanie krystalicznym. Stały ozon uzyskali E. H. Riesenfeld i G.-M. Schwab (1922) w wyniku bardzo powolnego schładzania w ciekłym wodorze (−253 °C), jednak określili oni błędną temperaturę topnienia −251 °C, którą w następnym roku skorygował na −194 °C G.-M.