Z powodzeniem wystąpił w wielu międzynarodowych turniejach, m.in.: 1928 – Oslo (I miejsce), Sztokholm (I–II m. wraz z Richardem Rétim), 1929 – Göteborg (mistrzostwa krajów nordyckich, II m.), Västerås (III m.), 1931 – Göteborg (I–III m. wraz z Salomonem Flohrem i Gösta Stoltzem), 1932 – Karlskrona (I–II m. wraz z Gideonem Ståhlbergiem), 1934 – Sztokholm (I m.), Kopenhaga (mistrzostwa krajów nordyckich, II m. za Aronem Nimzowitschem), 1935 – Örebro (II m. za Aleksandrem Alechinem) 1936 – Margate (IV m.), Ostenda (I m.), Helsinki (mistrzostwa krajów nordyckich, I m.) 1937 – Kopenhaga (mistrzostwa krajów nordyckich, I m.) 1938 – Kalmar (I m.), Örebro (mistrzostwa krajów nordyckich, II–III m. wraz z Henrikiem Carlssonem), 1939 – Oslo (mistrzostwa krajów nordyckich, I–II m. wraz z Gideonem Ståhlbergiem), 1941 – Monachium (II–III m. wraz z Aleksandrem Alechinem) 1942 – Sztokholm (III–IV m.) 1948 – Bad Gastein (I m.) 1951 – Wiedeń (II m. za Mosze Czerniakiem), 1952 – Zurych (I m.)
W 1933 r. pokonał 3½–2½ Rudolfa Spielmanna w meczu rozegranym w Sztokholmie. W 1950 r. otrzymał tytuł mistrza międzynarodowego, natomiast w 1983 r.