Historia Pierwsze ślady pobytu człowieka na terenie dzisiejszego Głogowca, potwierdzone badaniami archeologicznymi w 1993, sięgają epoki żelaza. mały|lewo|Głogowiec (Głogowice) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na polskojęzycznej mapie z 1772 Na wzgórzu w końcowej części Głogowca istniał gród. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. Hrabia Georg II von Oppersdorff wzniósł w XVII wieku w Głogowcu pałac myśliwski z kaplicą św. Huberta. Obok niego powstała bażantarnia. Pałac został obrabowany i zniszczony podczas najazdu szwedzkiego. Zachowały się resztki ruin piwnicznych. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. mały|lewo|upright|Pieczęć Głogowca (1868) Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu jelenia w biegu skierowanego w prawo, ugodzonego strzałą, a w otoku napis: GLOGLICHEN. GEM. SIG / NEYSTAETER CREYS (). Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 249 mieszkańców Głogowca 27 posługiwało się językiem niemieckim, 219 językiem polskim, a 3 innym językiem.