Klasyczna faza kultury przedłużyckiej Szczytowy rozwój kultury przedłużyckiej przypada na II okres epoki brązu. W tym czasie nie zatraciwszy tradycji mogiłowych, stwarza własne elementy lokalne. Zasięg kultury sięga Śląska, Saksonii, Łużyc, Wielkopolski i Kujaw, wraz z wpływami na Pomorze Zachodnie. Kontrowersyjne bywa przypisywanie Pomorza do zasięgu kultury przedłużyckiej. Wnioski J. Kostrzewskiego wydają się jednak błędne, a w nowszych opracowaniach wskazuje się raczej na wytworzenie kultury odmiennej, choć pozostającej pod wpływem kultury przedłużyckiej. Warty zaznaczenia jest również fakt, że nie odnaleziono do tej pory żadnej pracowni odlewniczej kultury przedłużyckiej. Taki stan rzeczy należy łączyć z mobilnością ludności przedłużyckiej i słabym rozpoznaniem stanowisk. Szczególną wagę należy przypisać niepełnemu rozpoznaniu, ponieważ inwentarze przedłużyckie wskazują na rozwiniętą działalność metalurgiczną. Fazy wczesna i klasyczna kultury przedłużyckiej charakteryzują się szkieletowym obrządkiem pogrzebowym. Obrządek ciałopalny zaczyna pojawiać się u schyłku fazy klasycznej. Eksploracja kurhanów w Kietrzu przyniosła informacje o zróżnicowaniu darów grobowych.