Stwierdził również, że kultura przedłużycka stanowi kontynuację kultury unietyckiej. Ustalenia J. Kostrzewskiego pozostawały niezmienne do czasów powojennych. Swoje poglądy powielił jeszcze w Pradziejach Wielkopolski i Pradziejach Pomorza. W późniejszym czasie A. Gardawski wyodrębnił w swojej monografii dwie jednostki kultury przedłużyckiej; śląsko-łużycką i wielkopolską. W późniejszym opracowaniu M. Gedl zastosował metodę typologiczną do skonstruowania modelu chronologii względnej i periodyzacji kultury przedłużyckiej, formułując szereg hipotez odnośnie genezy, rozwoju i zaniku kultury przedłużyckiej, jednocześnie poszerzając zasięg jej występowania w oparciu o zaktualizowaną listę stanowisk.
Geneza U schyłku I okresu epoki brązu w dorzeczu środkowego Dunaju doszło do znacznych przemian kulturowych, które manifestują się w rozpowszechnieniu charakterystycznego sposobu chowania zmarłych – pod kurhanami. Krąg kultur posługujący się takim obrządkiem został określony jako kultury mogiłowe. Oddziaływania kultur mogiłowych na ziemie polskie przenikały głównie przez kotlinę Karpacką, zauważalne są w zmianie porządku pogrzebowego na terenach Polski oraz powstawaniem obwarowań w kulturze unietyckiej (stanowisko w Bruszczewie) i trzcinieckiej.