(Moody’s, S&P Global Ratings, Fitch Ratings).
Jednostka, która wykupuje CDS, nie musi być właścicielem długu, na którym oparty jest dany kontrakt – takie kontrakty nazywa się „nagimi CDS”.
Historia Instrumenty CDS powstały pod koniec lat 90. XX wieku w USA. Początkowo stanowiły instrumenty zabezpieczające, dzięki którym można było rozproszyć ryzyko. W miarę ewolucji CDS coraz częściej stanowiły one instrument spekulacyjny, a nie tylko zabezpieczający. Ponieważ gracze rynkowi mieli zróżnicowane poglądy na ryzyko (np. cena CDS na obligacje o ratingu AAA była inna niż na dług o ratingu A), wkrótce powstał rynek wtórny tych instrumentów. Można było wówczas zyskać na zmianie tego, jak postrzegane było ryzyko.
Niektórzy spekulanci byli na tyle odważni, że w czasie bańki na rynku mieszkaniowym w USA, której szczyt przypadł na lata 2005–2006, zarobili niewiarygodne kwoty na krótkich pozycjach zajętych dzięki CDS-om.