Cięcia wydatków uzyskano m.in. poprzez zakończenie dotowania Polskich Kolei Państwowych i innych przedsiębiorstw państwowych, redukcję nakładów na wojsko i administrację (w tym Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego), a także egzekucję danin publicznych, tj. zdyscyplinowanie podatników spóźniających się z opłacaniem podatków poprzez wyższe kary. Ogólnie kosztami reformy obciążono głównie zamożniejsze warstwy społeczeństwa, m.in. niezdecydowano się na zniesienie indeksacji płac w budżetówce mimo jej inflacjogennego charakteru, a obniżenie ceł importowych miało powstrzymać krajowych przedsiębiorców od podnoszenia cen.
Już w lutym 1924 r. rząd ogłosił uzyskanie bieżącej równowagi budżetowej, a sprzedaż dolarów przez PKKP pozwoliła ustabilizować jego kurs na poziomie 9,2−9,3 mln marek, w związku z czym rząd zaprzestał z końcem marca tego roku emisji marki polskiej.