mały|upright|Władysław Grabski Reforma walutowa Władysława Grabskiego – wprowadzona 1 kwietnia 1924 roku reforma walutowa w II Rzeczypospolitej, mająca na celu zwalczenie hiperinflacji.
Tło Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r. na terytorium II Rzeczypospolitej były początkowo w obiegu marka niemiecka, korona austriacka i marka polska (waluta Królestwa Polskiego). Dekretem Naczelnika Państwa z 7 grudnia tego roku marka polska stała się prawnym środkiem płatniczym w całym kraju, w następnym roku wycofano z obiegu korony austriackie, a w 1920 i 1922 r. marki niemieckie funkcjonujące na terenie Wielkopolski, Pomorza Wschodniego i Górnego Śląska.
Ustawą z 28 lutego 1919 r. Sejm zdecydował o wprowadzeniu w Polsce w przyszłości złotego zamiast lechaUstawa z 28 lutego 1919 r. w sprawie nazwy monety polskiej (Dz.U. z 1919 r. nr 20, poz. 230). W tym okresie debatowano nad powołaniem nowego banku emisyjnego pod nazwą Bank Polski w miejsce Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (PKKP), jednak ostateczne decyzje w tej sprawie były odwlekane. Stosownie do tej ustawy zamówiono za granicą banknoty oznakowane nazwą nieistniejącego jeszcze Banku Polskiego. W styczniu 1920 Sejm RP ustanowił jako jedyną walutę państwa polskiego markę polskąUstawa z 15 stycznia 1920 r.