Jednym z najpowszechniejszych jest wybór operatorów w językach, w których występują dwa różne czasowniki posiłkowe (have = mieć / be = być) czasu przeszłego (np. niemiecki, holenderski, francuski i włoski). W tych językach czasowniki inakuzatywne łączą się z być, a inergatywne z mieć.
Francuski: inakuzatywne: Je suis tombé. dosł. „Ja jestem upadły.” (= „Upadłem.”) inergatywne: J'ai travaillé. dosł. „Ja mam pracowane.” (= „Pracowałem.”)
Niemiecki: inakuzatywne: Der Hund ist gestolpert. dosł. „Pies jest potknięty.” (= “Pies potknął się.”) inergatywne: Der Hund hat gebellt. dosł. „Pies ma szczekane.” (= „Pies zaszczekał.”)
Inakuzatywność w języku polskim Do rozpoznania czasowników inakuzatywnych w języku polskim używa się kilku kryteriów stosowanych powszechnie w innych językach. Na przykład wiele czasowników inakuzatywnych występuje naprzemiennie w konstrukcjach przechodnich i nieprzechodnich.
Lód się stopił. ≈ Słońce stopiło lód. Okno się stłukło. ≈ Piłka stłukła okno.
Ta opcja jest niedostępna dla czasowników inergatywnych.
Parafianie modlili się. ≈ *Ksiądz modlił parafian. (w znaczeniu sprawił, że się modlili) Piłkarze biegali.