Co najmniej od 1904 wydaje się publikacje w języku polskim; najpierw były to traktaty i ulotki. W latach 1907–1909 wydano szereg innych publikacji (m.in. skrócone wydanie pierwszego tomu Wykładów Pisma Świętego). Od 1915 wydawana jest „Strażnica”. W 1921 wydano po polsku nowy śpiewnik. Treść dyskusji podjętej i przegranej przez teologów jezuickich 10 sierpnia 1922 w Krakowie została wydana w formie broszury pt. „Bitwa na niebie” w nakładzie 10 000 egzemplarzy, nie licząc późniejszych dodruków.

Od 1925 po polsku zaczęło się ukazywać regularnie czasopismo „Złoty Wiek”. Do 1933 czasopismo to było drukowane w Szwajcarii i sprowadzane do Polski. Przez krótki czas „Złoty Wiek” był dostępny również w sprzedaży w kioskach ulicznych wraz z prasą światową i szeroko reklamowany na ulicach Warszawy i Łodzi. W 1929 dwóch arcybiskupów wystosowało petycję, wnoszącą o zakaz wydawania czasopisma „Złoty Wiek” w języku polskim. 24 października 1929 cofnięto debit pocztowy na jego sprowadzanie ze Szwajcarii*. 22 stycznia 1930 ponownie zezwolono na sprowadzenie czasopisma i rozsyłanie go pocztą. Gdy w 1933 uniemożliwiono sprowadzanie „Złotego Wieku” ze Szwajcarii, zaczęto drukować czasopismo w Łodzi.