W 1706 r. wieś została sprzedana hrabiemu Rzeszy Hansowi Heinrichowi III von Hochberg z Książa, ale w późniejszym czasie przeszła w ręce bocznej linii rodu, która rezydowała w Roztoce. W połowie XVIII w. w okolicy rozpoczęto z inicjatywy barona von Schweinitz poszukiwania i próby wydobycia węgla kamiennego. Niska jakość złóż zadecydowała o wycofaniu się z tej inicjatywy. W 1765 r. dokonano wyceny dóbr marciszowskich należących do hrabiego von Hochberga, ich wartość oszacowano na 13 335 talarów. W tym czasie Marciszów zamieszkało 71 rodzin; 12 kmiecych, 43 zagrodników i 16 chałupniczych, wśród których 18 stanowili rzemieślnicy. Opis z 1785 r. wymienia dwór i dwa folwarki, a jako mieszkańców 12 rodzin kmieci, 43 zagrodników i 6 chałupników, oraz istnienie 3 bielników. W tym czasie we wsi powszechne już było tkactwo chałupnicze.
Znaczący rozwój Marciszowa nastąpił w XIX w. W 1825 r. istniało 57 domostw, dwa folwarki, dwa kościoły (ewangelicki i katolicki), 2 folusze i tartak. We wsi pracowało 51 krosien, zatem można przypuszczać, że prawie wszyscy mieszkańcy trudnili się tkactwem. W tym czasie Marciszów stał się jedną z najszybciej rozwijających się wsi w okolicy.