Na początku XVIII wieku rozpoczęto produkcję chińskich parasoli we Francji i Anglii. W okresie Dyrektoriatu we Francji rozpowszechniła się moda na parasole orientalizowane.
4 maja 1715 roku Jean Marius opatentował we Francji składany parasol. W 1752 roku piszący z Paryża płk. (potem gen.) James Wolfe opisał ulicę pełną przechodniów używających parasoli do ochrony zarówno przed słońcem, jak i deszczem i zastanawiał się, dlaczego zwyczaj ten nie jest równie popularny w Anglii. Do końca XVIII wieku parasole noszono „odwrotnie”, tzn. stojąc opierano się o czubek, a nie o rączkę parasola. W XIX wieku dokonał się wyraźny podział na parasole męskie (od deszczu) i żeńskie (od słońca). W okresie II Cesarstwa zyskały popularność parasole kawiarniane, rozpościerające się nad stolikami.
Typy konstrukcyjne Parasole składane (kieszonkowe) – charakteryzują się teleskopowym stelażem (składanym na trzy części), co pozwala na znaczne zmniejszenie gabarytów przedmiotu (często „do torebki”). Są przeznaczone dla osób mobilnych i pracowników terenowych. Parasole długie (laski) – posiadają jednolity, nieskładany trzon, często zakończony elegancką rączką (np. drewnianą lub typu „hook”). Postrzegane są jako bardziej eleganckie i wytrzymałe od modeli składanych, często wykorzystywane np.